Περιγραφή
Αρκετοί κορμοί δέντρων υψώνονται κάθετα μέσα στον καμβά, ο φλοιός τους αποδίδεται με ψυχρές πινελιές γκρι-μπλε και λιλά, ενώ το έδαφος ανάμεσα και γύρω τους είναι μια πυκνή, ολόκληρη ύφανση από πράσινες, λευκές και μπλε πινελιές που αναπαριστούν κισσό και υποβλάστηση τόσο πυκνή που σχεδόν καθόλου γυμνό χώμα δεν φαίνεται από κάτω. Ένας μοναδικός πιο σκούρος κορμός ή ρίζα ελίσσεται διαγώνια στο κάτω μισό της εικόνας σε μια μακριά καμπύλη S, το σγουρό σχήμα του είναι η μία δυνατή γραφική γραμμή που κόβει την κατά τα άλλα ομοιόμορφη υφή των μικρών πινελιών.
Στο πολύ πάνω μέρος του καμβά, μια στενή λωρίδα πιο ανοιχτού εδάφους ανοίγεται στο βάθος, διάσπαρτη με μικρά λευκά και κρεμ σημάδια που διαβάζονται ως σκόρπια αγριολούλουδα που πιάνουν πιο άμεσο φως, η μόνη πραγματική ανακούφιση από το πυκνό πράσινο που γεμίζει την υπόλοιπη σύνθεση. Ο Van Gogh ζωγράφισε αυτή τη σκηνή στους χώρους κοντά εκεί που έμενε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, τραβηγμένος επανειλημμένα από την μπλεγμένη υποβλάστηση και τους κορμούς δέντρων του γύρω πάρκου ως θέμα που του επέτρεπε να δουλεύει σε εξαιρετικά κοντινή απόσταση, γεμίζοντας ολόκληρο τον καμβά με υφή αντί να τον οργανώνει γύρω από έναν ορίζοντα ή ένα μοναδικό αντικείμενο.
Αυτό που κάνει την εικόνα ασυνήθιστη είναι η άρνησή της για οποιοδήποτε σαφές σημείο εστίασης: δεν υπάρχει ουρανός, δεν υπάρχει κτίριο, δεν υπάρχει μοναδικό δέντρο που προορίζεται να τραβήξει το μάτι, μόνο μια σχεδόν κλειστοφοβική πυκνότητα σημαδιών που αναγκάζει τον θεατή να διαβάσει τον καμβά όπως διαβάζει κανείς ένα κομμάτι πραγματικής υποβλάστησης, σαρώνοντας αντί να σταματά. Η σγουρή ρίζα είναι το πιο κοντινό πράγμα σε θέμα, και ακόμη και αυτή διαλύεται πίσω στο μοτίβο μέσα σε λίγες πινελιές.
Αυτή η πυκνότητα σε όλη την επιφάνεια δίνει στον πίνακα ασυνήθιστη ενέργεια για μια δασική σκηνή, πιο κοντά στην αίσθηση ενός υφαντού υφάσματος παρά ενός συμβατικού τοπίου, και κρατάει καλά έναν τοίχο ακριβώς επειδή το μοτίβο της συνεχίζει να λειτουργεί σε οποιαδήποτε απόσταση θέασης, πυκνό και αφηρημένο από κοντά, αναγνωρίσιμα δασικό έδαφος από την άλλη άκρη του δωματίου.
