Lýsing
Nokkrir trjábolir rísa lóðrétt í gegnum strigann, börkur þeirra unninn í köldum dráttum úr grárbláum og lila, á meðan jörðin milli þeirra og í kringum þá er þétt, alls staðar vefur af grænum, hvítum og bláum dabbi sem standa fyrir bergfléttu og undirgróður svo þéttan að nánast engin ber jarðvegur sést í gegn. Einn dökkari trjábolur eða rót hlykkjast á ská yfir neðri helming myndarinnar í langri S-beygju, og hlykkjótt lögun hans er eina sterka grafíska línan sem sker í gegnum annars jafna áferð smáburstarátta.
Efst á striganum opnast mjó ræma af ljósari jörð í fjarska, dottin smáum hvítum og rjómahvítum formerkjum sem lesast sem dreifðir villiblómar sem fanga beinna ljós, eina raunverulega léttirinn frá því þétta græna sem fyllir restina af myndbyggingunni. Van Gogh málaði þetta atriði í görðunum nálægt því þar sem hann dvaldi á síðustu árum ævi sinnar, dreginn aftur og aftur að flæktum undirgróðri og trjábolum nærliggjandi garðs sem viðfangsefni sem leyfði honum að vinna á afar skömmu færi, fylla allan strigann áferð frekar en að skipuleggja hann í kringum sjóndeildarhring eða eitt einstakt fyrirbæri.
Það sem gerir myndina óvenjulega er að hún neitar sér um skýran brennipunkt: það er enginn himinn, engin bygging, ekkert einstakt tré ætlað að draga augað, aðeins nánast klaustrófóbísk þéttleiki formerkja sem neyðir áhorfandann til að lesa strigann eins og maður les blett af raunverulegum undirgróðri, með því að skanna frekar en að festa sig. Hlykkjótta rótin er það næsta sem kemst viðfangsefni, og jafnvel hún leysist upp aftur í mynstrið innan fárra drátta.
Sá alls staðar þéttleiki gefur málverkinu óvenjulega orku fyrir skógaratriði, nær í tilfinningu að ofnu efni en hefðbundnu landslagi, og það heldur vegg vel einmitt vegna þess að mynstur þess heldur áfram að virka í hvaða fjarlægð sem er, þétt og abstrakt nálægt, auðþekkjanlegur skógarbotn frá hinum enda herbergisins.
